نسب ائمّهء معصومين عليهم السلام و همهء طالبيان [ 1 ] كه انسابشان در كتاب « عمدة الطالب فى أنساب آل أبى طالب » تأليف « جمال الدّين أحمد بن على حسينى » معروف به « ابن عنبه » متوفّى به سال 828 هجرى و شرح فداكارى آنان در كتاب « مقاتل الطّالبيّين » تأليف « أبو الفرج علىّ بن حسين اصفهانى » متوفّى به سال 356 هجرى آمده است به « أبو طالب بن عبد المطّلب » و نسب « بنى العبّاس » از جمله : 37 نفر خلفاى عبّاسى عراق ( 132 - 656 ه . ) به « عبّاس بن عبد المطّلب » و نسب 17 نفر خلفاى عبّاسى مصر ( 659 - 923 ) به سى و پنجمين خليفهء عبّاسى عراق يعنى « الظاهر باللّه » ( 622 - 623 ) مىرسد [ 2 ] . « هاشم » در يكى از سفرهاى خود به مدينه با « سلمى » دختر « عمرو خزرجى » ازدواج كرد و « عبد المطّلب » از وى تولّد يافت ، و در موقع وفات « هاشم » ، « عبد المطّلب » نزد مادر خويش در مدينه ماند و هنوز پسرى نابالغ بود ، « مطّلب بن عبد مناف » بعد از برادرش « هاشم » امر مكّه و سقايت و رفادت حاجيان را به عهده گرفت ، و چون « عبد المطّلب » بزرگ شد مطّلب خود به مدينه رفت و از مادر وى اجازه گرفت و او را با خود به مكّه آورد ، و چون او را رديف خويش سوار كرده بود مردم بىخبر از حقيقت امر گفتند : « مطلب » بنده‌اى خريده است ، اما « مطّلب » مىگفت : واى بر شما اين پسر برادر من « هاشم » است ، و او را از مدينه مىآورم . از آن روز براى او نام « عبد المطّلب » معروف گشت ، و نام اصلى وى كه شيبه يا شيبة الحمد بود از ياد رفت . چون « مطّلب » در « ردمان » يمن وفات يافت ، عبد المطّلب در مكّه به سرورى و بزرگوارى و آقائى رسيد ، و آوازهء او بلند و برترىاش آشكار گشت و قريش هم سرورى او را پذيرفتند .

--> [ 1 ] - يعنى : بنى على ، بنى جعفر و بنى عقيل . [ 2 ] - نسب بنى حارث و بنى أبى لهب نيز به عبد المطلب مىرسد .